RINA KRASNIQI

Shkrimtare, studiuese dhe ilustruese, Rina është bashkëthemeluese e "Lirindjes", shtëpi botuese që filloi si zine letrare e pavarur në Prishtinë. Rishtazi ka qenë bashkëautore dhe e ka botuar revistën BOOM, një zinë hulumtues për rininë dhe rok koncertin BOOM, mbajtur në Prishtinë midis viteve 1992-1996.¤

Veprat letrare e saj janë botuar në "Lirindja", "Beton", "Fryma"; ndërsa artikujt dhe intervistat e saj janë botuar nga Galeria Kombëtare e Kosovës, Ballkan Insight, Kosovo 2.0, Prishtina Insight etj. Ajo ka bërë ilustrime për libra, revista dhe festivale të ndryshme.

Në DY DITARË ajo sjell histori të shkurtra personale, kujtime të fëmijërisë, citate dhe pjesë të tjera letrare, duke ndihmuar që materiali i komentuar të artikulohet përmes një gjuhe tjetër personale me një përvojë krejtësisht tjetër.

Shënimet:

1

Krejt ditët do të kalojnë; do të kalojnë si të tjerat
Mbi faqen e deteve, mbi faqen e maleve,
Mbi lumenj argjendi, mbi majat e pyjeve
Si muzikë e mortore për të vdekurit tanë të dashur.

Nga ‘Setting Suns’ e Victor Hugo

1

Ishte i rëndësishëm momenti kur e përdorëm për herë të parë internetin dhe si fëmijë shfletuam
në rrjetin botëror. Mbaj mend që ndjeva se është diçka shumë emocionuese
dhe e panjohur. Më kujtohet që e përdornim kryesisht në zyrën private të babait tim
në qytetin e Prishtinës (rruga Qemajl Hoxha, nëse e mbaj mend mirë, atëherë quhej
rruga Mosha Pijade). Ndërsa filloi fushata e bombardimeve të NATO-së, zyra e tij u
shkatërrua, kompjuterët dhe gjithçka natyrisht se u vodhën. Ishte në katin e parë, dhe
sipas disa fqinjëve disa forca paraushtarake e okupuan dhe e përdorën për të fjetur
gjatë asaj kohe.
Kur arritëm në Ulqin si refugjatë, gjyshja ishte tashmë atje, i treguam për këtë dhe për
humbjet tjera materiale. Na pyeti: gjithçka u zhduk? Divanet e bukura prej
lëkure? Ne përgjigjeshim: Ndoshta janë zhdukur. Dhe qilimat? Janë zhdukur. Dhe
kompjuterat? Janë zhdukur. Dhe interneti, a e keni ruajtur të paktën atë? Meqenëse e
përmendnim gjatë gjithë kohës, ajo mendoi se ishte diçka e prekshme.

1

Numri i parë i gazetës Rilindja u botua në vitin 1945. Që atëherë e deri në vitin 1990,
kur aktivitetet e saj u ndaluan, u botuan mijëra vepra nga autorë të ndryshëm. Unë me
të vërtetë i dua logot dhe mënyrën se si e ndryshuan formën dhe ngjyrën nëpër
edicionet e ndryshme. Këtu shihen edhe ngjyrosjet e Locës.

1

Në këtë fotografi e shohim statujën e ushtarëve që humbën jetën gjatë luftës së dytë
botërore si pjesë e luftës antifashiste nacionalçlirimtare të Jugosllavisë. Ndodhet në
kodrën Matiqan në Prishtinë dhe është ndërtuar në formën e një lule të quajtur bozhur,
që sipas disave e përfaqëson Kosovën. Statuja e bërë prej çeliku dhe betoni në formën
e një luleje, mban emrat e 220 ushtarëve nga Prishtina dhe vendet e afërta, ku secili
prej tyre është i përfaqësuar nga një petal. Bozhuri nuk qëndron në ditët e sotme.

1

Titulli i këtij artikulli më kujton kur isha fëmijë, mendoj se ishte viti 1998, lufta pothuajse
na kishte zënë. Unë dhe vëllai im (unë 9 vjeç dhe vëllai im 11 vjeç) po shkonim në
shkollë dhe po kalonim nëpër rrugën “Fehmi Agani” afër objektit të Ljublanska Banka.
Vëllai im po e luhaste çantën time të shkollës lart e poshtë ndërsa ecnim duke më
çekuilibruar, gjë që atij i dukej shumë qesharake, por ju mua. Ndërsa vazhdonim të
ecnim, ai u bë shumë i bezdisshëm dhe fillova t’i bërtas, por ai nuk u ndal. Papritmas,
një person na bërtiti nga larg, ne kthyem kokën dhe ishte një burrë me uniformë policie.
Ai tha diçka si “mos e ngacmo vajzën, lëre vajzën e vogël rehat” në shqip. Mbaj mend
që të dy ndaluam, nuk thamë asgjë, mbajtëm duart kapur dhe thjesht u larguam me
shpejtësi.
Gjatë ecjes për në shkollë e pyetëm njëri-tjetrin se si mundet që ai polic të ishte
shqiptar. Nuk mund të jetë, më kujtohet që i thashë vëllait. Në atë kohë mendonim për
policinë se çdo forcë policore është shumë e keqe dhe sipas mendimit tonë nuk mund
të ishin shqiptarë.

1

“Unë mbeta vetëm, të gjithë ikën. Kështu që nuk lëviza.” U ula për të treguar se ky vend është i yni dhe nuk kemi ku të shkojmë tjetër”, tha burri në foto në një intervistë që dha në vitin 2019.
Burri i ulur në mes të kaosit është Faik Rexhepi, i cili kur u pyet pse u ul, shpjegoi se ai kërkoi nga protestuesit tjerë që të ulen për të treguar se protesta është paqësore, por kur sulmohesh nga policia me gaz lotsjellës dhe shkopinj gome, njerëzit frikësohen dhe vrapojnë shpejt.

Është një nga fotografitë më të rëndësishme të rezistencës së shqiptarëve të Kosovës e
realizuar nga Hazir Reka. Foto u bë në vitin 1990 përpara Grand Hotel Prishtina, ku qindra shqiptarë ishin mbledhur për ta mirëpritur senatorin Bob Dole në Prishtinë dhe për të protestuar në mënyrë paqësore ashtu që zëri i tyre të dëgjohej.
Ashtu si gjithherë, protesta u ndalua brutalisht nga policia serbe.

1

Imazhet e protestave dhe e dhunës në qytetin e Prishtinës janë aq të njohura për mua.
Aq shumë sa që kur i shoh, nuk prodhojnë me doemos ndonjë emocion negativ ose të
pikëllueshëm. Këto imazhe tani janë thjeshtë shpija ime.

1

Shkolla ime fillore 'Naim Frashëri' u nda në vitet e 90-ta në dy pjesë - ajo për ne, nxënësit shqiptarë, dhe ajo për nxënësit serbë. Pikërisht në pjesën e prapme të shkollës ishte stacioni i policisë - e quanim SUP atëherë. Dritaret e klasave që kishin pamje nga
stacioni i policisë ishin pikturuar me çfarëdo vizatimesh ose thjesht bojë dhe unë nuk e
kuptoja vërtet pse shkolla kishte vendosur që t’i bllokonte dritaret. Dritaret ekzistojnë ashtu që të shihet pjesa e jashtme, apo jo? E pyeta mësuesen time dhe ajo më tha se janë pikturuar ashtu që policia të mos na shohë,
“që mos t’i provokojmë” ishin fjalët e sakta që ajo përdori. Pse dikush të provokohet nga fëmijët?

//

Ilustrimi gjithashtu më kujton sa herë që mbërrinin librat e shkollës, një veturë policie
parkonte para derës së shkollës, vinin dhe e merrnin drejtorin e shkollës në stacion.
Njëherë pashë dy policë që e tërhiqnin tek vetura dhe e shkelmonin. Ata e merrnin në
pyetje, ndonjëherë e rrihnin, e mbanin gjithë natën. Ai gjithmonë ishte shumë i zemëruar, e mbaj mend, thjesht na bërtiste në korridoret e shkollës pa asnjë arsye - gjëra si “futu në klasë”, “pse po shikon kështu”, “drejto shpinën” - ndoshta për shkak të
frikës dhe presionit të vazhdueshëm që e ndjente.
Rreth dy vjet më parë, isha në një autobus në qytet dhe pashë një burrë që kalonte në rrugë - e shikova nga afër por nuk e di për çfarë arsye, dhe ngadalë e kuptova, ishte drejtori i shkollës. Tani shumë i moshuar, mjekra e tij e bardhë dhe e shkujdesur, rrobat e vjetra si ai vet - dukej pothuajse si i lypsar.
Jemi mësuar të shohim se si nderohen ushtarët, veteranët, etj., por si shoqëri, mendoj
se nuk arrijmë t’u japim merita njerëzve në organizime dhe sfera të ndryshme të cilët pak nga pak, në mënyrën e tyre dhe me mjetet e tyre, luajtën rolin në rezistencë.

1

Momenti bash para se fotografia ikonike u realizua. Kur të gjithë ikin dhe Faik Rexhepi rri ulur.

1

Adem Demaçi është larg një nga figurat më të rëndësishme të rezistencës së shqiptarëve të Kosovës, nëse jo më e rëndësishmja.
Me 28 vjet burg dhe idealet dhe qëndrimet e ftohta si prej çeliku, ai dukej si dikush i pathyeshëm - gati si jo-njerëzor. Por ajo që më magjeps më shumë tek ai janë pikërisht perceptimet e tij të ndjeshme dhe emocionale. Në librin e tij “Dashuria Kuantike e
Filanit” ai flet me një mik të lapsit të quajtur Dardha dhe shpjegon me fjalët e tij vuajtjet që duroi dhe mënyrën se si e bindi veten ta shihte dritën. Libri është i ndarë në 9 letra që përmbajnë 9 kapituj të jetës së tij.

Në intervistën e tij me Shkelzen Gashin, e cila u kthye në një libër të quajtur Adem Demaci - Biografi e paautorizuar, ai flet se sa keq ndihej sa herë që e ëma e vizitonte në burg. Ai ndihej fajtor dhe i shqetësuar për fatin e saj dhe të familjes; Dhe për shkak
se nëna e tij ishte plakë, sa herë që e vizitonte, ai do të kishte frikë se do të ishte hera e fundit që do ta shihte.

Unë po e përkthej këtë fragment sepse është më i bukur në origjinal:

"Gëzimin më të madh e kam ndie kur isha i pikëlluar, kurse pikëllimin më të madh kur isha i gëzuar. Isha i pikëlluar atëherë kur më erdhi nana dhe ma dha lajmin për lindjen e djalit, sepse, i vetmuar në qeli, s’kisha me kë as ta ndaja atë gëzim. Kush se ka provuar, i ngjan e pabesueshme. E isha i gëzuar kur më erdhi lajmi për vdekjen e nanës, se një frikë e madhe më mbërthente sa herë më vizitonte. A thua do te jetë gjallë të më vizitojë edhe një herë? Kështu kur ajo vdiq, vet në qeli u shfryva, si një fëmijë i vogël, qava tri ditë rresht. E shfryva zemrën, e cila përndryshe do të mbetej e pashfryrë. Një barrë e madhe mu hoq prej shpirtit. Kush s’e ja provuar, as këtë ska si ta besojë." Adem Demaci (nga Biografi e paautorizuar - Shkelzen Gashi)

1

Mësuesit në shkollën tonë fillore gjithmonë na thonin të merrnim një letër të bardhë A4 ose ndonjë gazetë me vete kur shkonim për të marrë librezat, pasi kryenim gjysëmvjetorin ose vitin e shkollës.
Duhej ta mbështillnim librezën me letër, që askush të mos e vërente kur të ktheheshim në shtëpi. Ato ishin shumë të vogla, të kaltra, si kishin shqiponjën dykrenare të gdhendur në ballinë.

1

Gjenerata e këtyre që kanë qenë 20 ose 20 e ca vjeç gjatë viteve 1990 në Kosovë - si Loca - më duket plot kontradikta por mjaft idilike. Nuk dua të romantizoj fatin e tyre të keq, por të të mohojnë shkollimin, lirinë e lëvizjes dhe të drejtat themelore në moshë aq të brishtë, e të kesh akoma vullnet për të jetuar dhe për të shkëlqyer - është diçka e jashtëzakonshme.

1 2

Gjendet në qendrën tregtare, në pjesën e vjetër të qytetit (ndërtuar në vitet '80) dhe me pseudonimin "Kuarti Kinez" për shkak të ngjashmërisë së saj arkitektonike me Lagje Kineze.
Ishte vend i mrekullueshëm, në pronësi të një aktori dhe bohemi legjendar të qytetit, Xhemil Vraniqi, ai mbante klubin edhe jetonte aty, kishte tre kate me shkallë të ngushta e të gjata, që të çonin në majë, ku kishte vendin e vallëzimit në qendër, e podiume të ngritura përreth tij, por para se të arrije në katin e fundit, kishte edhe dhoma VIP në çdo kat, edhe banakë të vegjël, vend mjaft unik. Shumë ndeja atje, nganjëherë ua huazoja sistemin tim të zërimit, jo me ndonjë pagesë, por më jepnin pije falas, edhe më binte të rrija me ata të fortit, "The Cool Crowd"
Vendi ekziston ende, por mendoj se ndoshta është kthyer në zyrë, si gati çdo gjë tjetër tash.

Sapo pashë këtë shënim nga Totoni, kaq i bukur. Mendoj se me qendër tregtare në pjesën e vjetër, nënkupton 'qendrën zejtare' të vjetër, siç e quanim dikur, pikërisht para klubit M në ditët e sotme? Nejse, thjesht po mendoja se sa mirë do të ishte të kishim një lloj harte me pikat e këtyre vendeve, ku shihet se ku ishin ato, për sa kohë funksionuan dhe të tregonte historitë e tyre të veçanta - sepse të gjitha këto kishin ato tregimet urbane, si ai që e tregon Totoni.

1

Mendoj që kjo është nga protesta e studentëve më 29 tetor. Fakulteti i arteve organizoi një shfaqje, e më pas pati fjalime. Besoj se vetë Loca ka luajtur në këtë shfaqje, pasi në atë kohë studionte për aktrim.

1

Ky është Miloti, dashuria e jetës sime. Në foto është 22 vjeç, student në fakultetin e inxhinierisë elektrike, anëtar i këshillit organizativ të protestës së 1 tetorit. Kur shoh fotografitë e ndryshme të protestës, gjithmonë përpiqem ta shikoj nëse mund ta dalloj.

Është gjithmonë aty, në rreshtin e dytë, me flamur të kuq në dorë.
Kur filloi sulmi i policisë ndaj protestuesve, ai nuk u arrestua, por u rrah fort. Përfundoi duke u dërguar në banesën e xhaxhait të tij, ku xhaxhai dhe gruaja e tij vendosnin mish të bluar, të ngrirë, në plagët e tij, për të qetësuar dhimbjet e tij.

2

Kjo është Mihane Salihu Bala, një nga gratë e vetme që ishin angazhuar në organizimin e protestave. Së voni, e kam parë një reportazh të asaj kohe, ku paraqitet ajo, është aq e mirë: (vegëza: https://fb.watch/5YzbJzyS10/)

3

Një prej sloganeve më të famshme, studentët me të bardha, ku shkruhej: "E nesërmja flet sot, nesër vonë".

1

Mbaj mend që në një moment, kishte protesta paqësore ose marshime të organizuara çdo ditë në Sheshin Nënë Tereza, atëherë Korzo. Njerëzit ecnin, takoheshin, flisnin në heshtje. Edhe unë me shoqe shkonim atje, me “roshlla” (rollera). Por kur u organizuan e u njoftuan protesta masive (protesta gjithëpopullore) prindërit nuk më lejuan të shkoja më, sepse gati gjithmonë përfundonin me dhunë.

1 2

Ditari i Zekeria Canës, që ai e mbajti gjatë luftës, me titullin 'Ditari i luftës' u botua pas luftës. Një libër i mrekullueshëm, ku shpjegon kohën e tij në Prishtinë gjatë bombardimeve të NATO-s. Për shkak se ishte figurë publike, ishte gjithmonë në vrap për të mos u kapur nga policia serbe, kështu që gati çdo natë gjatë luftës, strehohej në shtëpinë e dikujt tjetër. Përvojat e tij janë të jashtëzakonshme dhe duhet të lexohen nga të gjithë ata që interesohen për luftën e Kosovës.

Në njërën prej ditëve gjatë bombardimeve, ai shpjegon se si ka dalë në kopshtin e shtëpisë së tij, e gjen një copë letër që ishte hedhur nga aeroplanët e NATO-s - këshilla për evakuim ose diçka e tillë. Ndërsa e lexon, është plot shpresë se "fuqitë e mëdha" siç thotë ai, janë në anën tonë dhe ky tmerr së shpejti do të marrë fund. Në atë moment, një komshi serb del nga shtëpia e vet, e përshëndet dhe i thotë në mënyrë ironike - "Këtë e keni lypë, apo jo? Po e sheh, tash ka luftë për shkak të juve shqiptarëve, jeni të kënaqur tash?". Ai zemërohet dhe përgjigjet po, është shumë i kënaqur. Është qesharake, sepse kam dëgjuar shumë nga shumë njerëz, që serbët mbanin këtë lloj diskursi në atë kohë - në kuptimin që, ishte krejt mirë, çfarë ndodhi? - duke e ditur shumë mirë që asgjë nuk ishte mirë.

3

Mendoj se ishte dita e çlirimit të Prishtinës, 12 qershor 1999, kur e shpjegon se ka dalë në sheshin Nënë Tereza, për t’iu bashkuar turmës që po festonte. Thotë se nuk ishte i sigurt nëse e kishin njohur, apo thjesht ishte një plak, por disa të rinj thjesht e kapin dhe e mbajnë lart në ajër, për një periudhë të gjatë kohore, e ai thotë se nuk është ndjerë kurrë më i lumtur sesa atë ditë.

1

Ishte bërë tepër e rrezikshme të rrihej. Ishte 29 marsi 1999, kur prindërit e mi vendosën të largoheshin nga shtëpia. Së bashku me familjet e tjera: miq, fqinjë, të afërm, të njohur - një kolonë e gjatë makinash, planifikonim të shkonim në Maqedoni. Besoj që ideja ishte që derisa të ishim bashkë, në grup, do të ishim më të sigurt. Ishte ditë e trishtuar si e tillë, por ne e dinim që do të bëhej aq e trishtueshme.
Sapo iu afruam rrethrrotullimit që të çon në kodrën e Veternikut, pamë një tank ushtarak dhe disa makina policie. Na ndalën. Babai im hapi dritaren dhe polici e pyeti nëse ishte shqiptar. Ai u përgjigj po, si dhe u përpoq t'i jepte letërnjoftimin dhe patentë-shoferin. Polici ia shtyu dorën, nuk i duheshin gjë. Në vend të kësaj, i tha që të dilte nga makina dhe të shkonte pas tij. Babi na tha të mbyllnim dritaret dhe të mos shikonim prapa.
Isha ulur në pjesën e prapme, në mes, ndjeva se diçka nuk ishte mirë, e atëherë, nga pasqyra e makinës pashë një polic tjetër që po tërhiqte zvarrë njërin nga miqtë e familjes nga makina e tij. E tërhiqte zvarrë për flokë. Kur arriti ta nxirrte nga makina, filloi ta shkelmonte.

Pas pak, të gjithë motorët e makinave do të ndizeshin, do të na parakalonin, do të iknin, njëri pas tjetrit. Por babai im nuk kthehej në makinë. Dukej kaq gjatë. Thjesht nuk po vinte.

Kur në fund u kthye, setra e tij ishte varur pak tek krahët, sikur ta kishte të vështirë ta drejtonte, ose ta vishte mirë. Zemra m’u dridh, barku m’u kthye mbrapsht, nuk më kujtohet tani kush tha çfarë kur hyri në makinë, por e mbaj mend që na tha "duhet të kthehemi, nuk mund të vozis makinën kështu".
Kur e ktheu kokën për të parë në trafiku, për t’u kthyer kah qyteti - unë dhe të tjerët e pamë kokën e tij të përgjakur, gjaku që rrjedhte nga plaga e tij në qafë, në setër, edhe ca pika që po ndyenin ulësen e makinës. Dritaret u kondensuan shpejt. Ishte për shkak të nxehtësisë së gjakut, si dhe për shkak se polici na kishte thënë t'i mbanim dritaret të mbyllura, por edhe për shkak të zemrave tona të rënduara, të thyera. Motra filloi të qajë, të tre filluam të qajmë, unë volla.
Derisa po ktheheshim në lagje, tash rruga Fehmi Agani, më kujtohet që e ndihmuam të ngjiste shkallët deri në banesë, në katin e 4-të. Fqinja jonë e parë, serbe, ishte infermiere, ne patëm fat që vendosi të na ndihmonte. Solli me vete mjete mjekësore, ilaçe. Ajo ia pastroi plagën, ia qepi kokën, e palosi me shirit ngjitës. Ata e kishin rrahur me kondakë të pushkëve, si dhe me shufra hekuri. Dorën e kishte të thyer, shpina ishte plot me të nxira.

Ishte kjo pamje që shkatërroi përgjithmonë idealet dhe ëndrrat tona të fëmijërisë. Ne që shihnim kokën e tij të përgjakur, me pamjen e frikës tek nëna dhe shpirtin e saj të plagosur rëndë.
E ardhmja jonë ishte tani aq e mjegulluar dhe aq e paqartë sa dritaret. Ne ishim shumë të brishtë për t'u përballur me dhunë e urrejtje të tillë, shumë të brishtë për të kuptuar, tepër herët, që në përballje me të keqen, prindërit tanë ishin po aq të pafuqishëm sa edhe ne.

Duke u rritur, për të qenë e sinqertë, mendoj se shumë ëndrra të fëmijërisë gjithsesi copëtohen gjatë jetës - por kjo e jona ishte shumë herët, shumë brutale, shumë vizuale, si vegim që të ngulitet përgjithmonë në kokë. Nuk mendoj se ndonjë fëmijë duhet të përjetojë diçka të tillë.

Ndonjëherë mendoj se, nuk ka rëndësi se sa janë rritur zemrat dhe mendjet tona, çfarë jemi bërë, apo dhe kudo që do të shkojmë nga këtu, në thelb dhe krejtësisht në fundament, gjithmonë do të jemi ata fëmijë të kurthuar në Passat-in e babait tonë, në atë ditë të hidhur marsi të vitit 1999, të paaftë të ikim nga atje. Pas asaj tronditjes së parë, kurdo që përballemi me jostabilitet apo frikë, veprojmë ashtu si kemi vepruar atëherë, motra ime - shumë e vetëdijshme, me faj e me dhimbje, vëllai im - i heshtur.

2

Ditët në vijim ishin gjithashtu shumë të zymta. Mbaj mend pamjen nga ballkoni ynë: çdo ditë do të kishte kolona të gjata të njerëzve që largoheshin në këmbë - ata dëboheshin nga shtëpitë dhe banesat e tyre, me gjasë do të ecnin deri tek stacioni i trenit.
Por kishte edhe momente të ëmbla, si për shembull unë ulesha pranë babait tim, ndërsa ai shtrihej në shtrat, flisnim gjëra krejt palidhje, si kjo: Bab', a më ke thanë që kur ta mëshoi polici në kohë, provoi prapë të ta mëshonte? Po. Edhe e ke çuar dorën për të mbrojtur kokën, edhe t’u ka thyer dora? Po. Shumë keq që t’u ka thyer dora. Por është edhe shumë mirë, se nuk ka mundur të ta mëshonte prapë, se po ta mëshonte prapë, do të vdisje. Po. Kjo është mirë, ne duhet ta falënderojmë dorën. Po. E pastaj ia puthja bërrylin edhe e përqafoja.
Ose më vonë, komentoja se si trupi i babait tim ishte me krejt ngjyrat - ai ndërronte ngjyrat gjithë kohës. Si për shembull, në fillim ishte krejt si e kuqe e rozë, se plagët i kishte të freskëta, pastaj u bënë vjollcë, pastaj blu etj.
Kështu që, çdo mëngjes shkoja në dhomën e prindërve të mi, ai kthehej ngadalë, më tregonte shpinën, ngrinte pizhamet e tij, më thoshte "Qiki vogël i babës, çfarë ngjyre e kam shpinën sot?" Dhe unë thosha, "Vjollcë". "Oh, ende vjollcë a?" ai do të përgjigjej. "Mirë, e kjo shpatulla këtu?", "Kaltër".

1

Nuk e di fare nëse është ajo që unë po mendoj, sepse kam qenë shumë e vogël për të qenë aty.

E di megjithatë se në atë kohë, Ilir Nekaj - Pizhi hapi lokalin e tij në kopsht, edhe ishte i popullarizuar.

Nuk e di se si quhej. Ishte shitore për cd/dvd/librari, në fillim të viteve 2000, e më vonë edhe bar, që quhej Soul Bar ose te Gjoni, ku unë dhe shoqet e mia shkonim nganjëherë; Tani është kthyer në kafeteri/çajtore. Ai vend ka shumë identitete dhe histori, e kështu edhe Pizhi.

Më duket interesante, sepse shumë njerëz kishin lokale në shtëpitë e tyre, në katin e parë për shembull, ose ndërtonin lokalin në kopsht, si ky rast.